Terug naar Indonesië met Annelies
In 2003 begon Talisman met het organiseren van reizen naar Bali en vroeg mijn toenmalige werkgever Joep of ik op inspectiereis wilde. Ik was op dat moment nog maar net moeder geworden, dus baby Floris mocht mee. En mijn man natuurlijk ook, want iemand moest tenslotte op hem passen.
Het werd een prachtige eerste kennismaking met Indonesië. We genoten van het eiland, de mensen, de natuur, de warmte en van comfortabele kamers met buitendouches en eigen zwembadjes.
Afgelopen zomer studeerde diezelfde baby Floris cum laude af voor zijn Master Neuroscience. Voor mij een prachtige reden om hem opnieuw mee te nemen naar Indonesië.
Ruim twintig jaar na onze eerste reis naar Indonesië ontdek ik het land nog altijd met evenveel plezier. Indonesië blijft verrassen, van de jungle tot het strand tot de meest verfijnde luxe
Een reis die meteen anders loopt
Begin september vertrekken we met de rechtstreekse Garuda-vlucht naar Jakarta. De vlucht duurt bijna vijftien uur en ik ben dan ook heel blij dat we business class vliegen.
We hebben een heerlijke stoel met voetenbank die met één druk op de knop verandert in een flat bed, volop ruimte voor onze spullen en een menukaart met keuze uit voor-, hoofd- en nagerechten. En last but not least: ontzettend lieve stewardessen die ons helemaal in de watten leggen.
Tijdens het ontbijt verandert de sfeer plotseling. De stewardessen beginnen de net uitgedeelde ontbijtjes in razend tempo weer af te ruimen. Tegelijkertijd voelen we het toestel dalen en afbuigen. Even later meldt de gezagvoerder dat de luchthaven van Jakarta gesloten is vanwege een uitbarsting van de Krakatau.
We wijken uit naar Medan op Sumatra en landen daar twintig minuten later.
En zo loopt de reis die ik vooraf zo zorgvuldig heb gepland opeens compleet anders.
Bij de bagageband boek ik snel online een hotel met zwembad, niet te ver van de luchthaven, en app ik Brigita, mijn contact bij onze lokale agent.
En juist op zo’n moment merk ik opnieuw hoe fijn het is om ter plaatse een goede agent te hebben. De luchthaven van Jakarta blijft een aantal dagen dicht en ook onze vlucht naar Kalimantan wordt geannuleerd.
Brigita weet ons uiteindelijk op een vlucht via Batam en Surabaya naar Kalimantan te krijgen.
Een dag later dan gepland kunnen we daardoor tóch onze tocht per houseboat door Tanjung Puting National Park maken.
Gelukkig maar, want daar hadden we enorm naar uitgekeken.
Per traditionele rivierboot de jungle in
Onze gids haalt ons op en brengt ons naar de steiger, waar een houten schip op ons ligt te wachten. Het is een traditionele rivierboot met beneden drie eenvoudige hutten en boven een dek met eettafel en comfortabele stoelen.
We worden hartelijk ontvangen door de kapitein, zijn vrouw, die ook de scepter zwaait in de keuken, de kokkin en de bootsjongen. Met een vers sapje en een schaal vol exotisch fruit voor ons varen we al snel de Sekonyer River op.
Het water van de rivier is in het begin zout en wordt stroomopwaarts steeds zoeter. Ik vraag of we er kunnen zwemmen, maar dat wordt me direct afgeraden: zowel zout- als zoetwaterkrokodillen voelen zich hier thuis. Ik laat mijn zwempartij dus maar zitten.
Langzaam maakt de vegetatie van palmen plaats voor steeds dichtere jungle. We varen Tanjung Puting National Park binnen.
Hier wordt niet alleen het regenwoud beschermd. Sinds 1971 worden er ook orang-oetans opgevangen die in gevangenschap hebben geleefd. Ook hun nakomelingen, die soms nooit volledig in het wild hebben geleefd, worden hier voorbereid op een zelfstandig leven in de natuur. Ze worden nog op een aantal plekken bijgevoerd en daar mogen bezoekers op een respectvolle manier getuige van zijn.
Wachten op de orang-oetans
Onze eerste middag bezoeken we Harapan. De voedertijd is om twee uur, maar om kwart over één zitten wij al vooraan op de houten tribune, met goed zicht op het platform.
Al snel slingeren de eerste orang-oetans door de bomen naar ons toe. Wat gaaf!
Wanneer de rangers bananen neerleggen, verschijnt een moeder met jong op het platform. Ze eet de ene banaan na de andere.
Zodra een groot mannetje nadert, stopt ze snel zoveel mogelijk bananen in haar mond en slingert ze met haar jong de jungle weer in.
We blijven ongeveer een uur deze prachtige dieren bewonderen en wandelen daarna door het regenwoud terug naar de boot. Het is bloedheet en in onze blouses met lange mouwen smelten we bijna weg. Eenmaal terug wacht ons gelukkig een koud doekje, een glas vers sap, gebakken banaan en cassave. Top!
We varen verder en spotten een groep neusapen in de bomen langs de oever. Ik vind dit zulke leuke dieren, met hun enorme neuzen en dikke buiken.
De jungle in het donker
Om zes uur ’s avonds maken we een wandeling door de donkere jungle. Floris neemt zijn camera mee en fotografeert een vogeltje dat vanuit een holletje naar buiten kijkt, een spin in haar web, een slang in een boom, een blauwe libelle en een prachtig paars, oranje en geel vogeltje. Terug aan boord staat er een heerlijk diner voor ons klaar.
De volgende ochtend word ik om zes uur wakker en schuif meteen de deur van mijn hut open. De zon probeert door de ochtendnevel boven de rivier heen te breken. Wat mooi. Floris is ook al wakker en onze gids brengt ons een beker koffie op het dek.
Na een uitgebreid ontbijt leggen we aan bij Tangguy, het volgende voederstation. Ook hier zijn we vroeg en zitten we weer vooraan, naast het aardige Mexicaanse stel dat we een dag eerder ook al zagen. En dan verschijnt ineens rechts van de tribune het alfamannetje. Een enorme en indrukwekkende orang-oetan. Hij schuifelt tussen het publiek door richting het platform en wordt zonder twijfel de hoofdrolspeler van de ochtend. Hij drinkt melk, eet bananen en trekt alle aandacht naar zich toe.
Te voet door Camp Leakey
Na afloop lopen we terug naar de boot, waar een verse kokosnoot met rietje op ons wacht. Tijdens de lunch varen we naar Camp Leakey, de plek waar het orang-oetanopvangproject in 1971 begon.
Floris wil heel graag een hike maken die eigenlijk onderdeel is van ons oorspronkelijke vierdaagse programma. Doordat we een dag vertraging hebben opgelopen, dreigt die wandeling te vervallen. Gelukkig heeft onze gids een ranger geregeld. In plaats van het derde voederplatform te bezoeken, kunnen we alsnog de wandeling van twee uur maken. We zijn heel dankbaar dat er ter plaatse zo goed geschakeld kan worden naar onze wensen.
Het begin is pittig. We lopen over slecht begaanbare paden en balanceren regelmatig over smalle planken die over boomwortels en zachte ondergrond zijn gelegd. Floris geniet. Ik iets minder. Mijn hoofd krijgt inmiddels een behoorlijk paarse kleur van de warmte en inspanning. Even later wordt het pad beter en zie ik links ineens een orang-oetan met baby over de grond naar ons toe komen. We stappen snel achteruit de jungle in om haar ruimte te geven. Wow. Zo dichtbij, in het wild. Niet veel later zien we nog een vrouwtje met jong in een boom. Wat een ervaring! Ik ben mijn paarse hoofd direct weer vergeten.
Vuurvliegjes langs de rivier
Warm, moe en vooral heel voldaan varen we terug naar de boot. We krijgen een felpaars dragonfruit-sapje met zelfgebakken bananencake terwijl het schip langzaam aan de terugreis richting Kumai begint. De zon zakt steeds verder weg en het licht boven de rivier is prachtig. Wanneer het donker wordt, gaan we douchen. Als we daarna weer aan dek komen, merken we dat er veel rook in de lucht hangt. In de verte zien we bosbranden en boven de jungle hangt een indrukwekkende rode gloed.
We maken ons zorgen, maar onze gids stelt ons gerust. De brand is ongeveer vijf kilometer verderop en we leggen hier gewoon voor de nacht aan. Heel gerust zijn we er eerlijk gezegd nog steeds niet op, maar even later verdwijnt de ongerustheid langzaam maar zeker.
De bemanning doet alle lichten van het schip uit en ineens zien we langs de oever duizenden vuurvliegjes tussen de palmen dansen. Een magisch einde van ons avontuur in de jungle.
Van Kalimantan naar een tropisch eiland
Na dit jungle-avontuur vliegen we naar Semarang en vervolgens met een klein vliegtuig naar de Karimunjawa-eilanden. Vanuit de lucht zien we de groene oase al liggen, omringd door witte stranden en een rif.
Op één van die eilanden ligt Kura Kura Resort, dat we per speedboot bereiken. Wat een waanzinnige plek! We lunchen eerst aan zee en verkennen daarna het eiland via het pad langs het strand. Na twintig minuten zijn we het hele eiland rond en staan we alweer voor onze kamer.
We slapen de komende vier nachten in een indrukwekkende poolvilla, heerlijk!
Floris ontdekt een nieuwe wereld onder water
Op onze eerste dag gaan we mee met een snorkelexcursie. Floris heeft nog nooit boven koraal gesnorkeld en is meteen ontzettend enthousiast. Zo enthousiast zelfs dat hij ter plekke besluit een PADI-beginnerscursus te volgen. Dat blijkt gelukkig heel eenvoudig te regelen. Bij de duikschool werkt een leuk stel en het is geen enkel probleem om de cursus op zo’n korte termijn in te plannen. Dus zit Floris ’s avonds na het diner weer te blokken. Dit keer geen neurowetenschappen, maar duiktheorie. Ook daarvoor slaagt hij en het duiken vindt hij geweldig.
Op onze laatste dag bezoeken we samen met de eigenaar en zijn vrouw het eilandje Krakal, op ongeveer een half uur varen. Dit piepkleine eiland heeft een paar eenvoudige huisjes waar je een nacht kunt slapen. Er is geen elektriciteit, je bereidt je eigen eten boven een vuurtje en ’s avonds kijk je naar een sterrenhemel zonder lichtvervuiling.
Dit moet echt een once in a lifetime experience zijn!
Terug naar Bali
De volgende dag reizen we verder naar Bali.
De rechtstreekse vlucht wordt helaas geannuleerd en na flink wat omwegen komen we pas om half elf ’s avonds aan bij ons hotel in Ubud.
Maar wat voor hotel! Mandapa, a Ritz-Carlton Reserve behoort tot de vijftig beste hotels ter wereld.
Na aankomst worden we per buggy naar onze kamer gebracht, de Mandapa Suite. Onze butler verzorgt de check-in op de kamer, waar al thee en hapjes voor ons klaarstaan.
Pas de volgende ochtend zien we hoe mooi het hotel eigenlijk ligt. Midden in de natuur en direct aan een snelstromende rivier.
Raften door het groene Bali
We ontbijten met uitzicht op de rivier en stappen daarna in een knaloranje Volkswagen cabriolet uit de jaren zestig, die ons stroomopwaarts naar het raftcentrum brengt. We krijgen een lifejacket, helm en peddel en dalen vervolgens zestig trappen af richting de rivier. Daar krijg ik al bibberbenen van.
Na een korte instructie stappen we in de rubberboot voor een tocht van ongeveer twee uur over de wilde rivier en door verschillende stroomversnellingen.
De rivier kronkelt door een prachtig groene omgeving, met hoge oevers vol tropische begroeiing. Echt supergaaf. Er zijn wel veel andere groepen op het water en die zijn soms behoorlijk luidruchtig, maar dat mag de pret niet drukken.
Wanneer ons hotel weer in zicht komt, gaan we aan de kant. Daar staat iemand ons al op te wachten met handdoeken en een kokosnoot. Ook de buggy naar onze suite staat al klaar, dat is nog eens service!
We douchen snel, want we hebben een lunchafspraak met Brigita en Melvyn, onze contacten via onze lokale agent. Het wordt een gezellige én nuttige werkbespreking.
Daarna mogen we meteen door naar de spa voor een heerlijke massage. ’s Avonds eten we bij Kubu, het fine-diningrestaurant aan de rivier. Hier krijgen we een achtgangendiner met de keuze uit een wine pairing of een botanical pairing.
Wij kiezen voor die laatste, heel bijzonder en ontzettend lekker.
Wat een bijzonder mooie dag.
Het verschil tussen drie, vier en vijf sterren
Aan het begin van de reis vraagt Floris me wat nu eigenlijk het verschil is tussen een drie-, vier- en vijfsterrenhotel.
Ik zeg alleen maar: “wacht maar af, dat merk je vanzelf.”
Ons eerste hotel, dat ik noodgedwongen bij de bagageband in Medan boekte, had drie sterren. Floris vond het al helemaal geweldig (wij kamperen normaal gesproken, dus dat helpt natuurlijk). Daarna kwam Kura Kura Resort, een viersterrenhotel. Ook daar was hij dolenthousiast over.
Maar over het vijfsterren Mandapa raakt hij niet uitgepraat. Alles klopt. De kamer, de omgeving, de service, maar vooral het gevoel dat iedereen er alles aan doet om je welkom te laten voelen.
En eigenlijk vind ik dat wel een heel mooie afsluiting van deze moeder-zoon reis.
Ruim twintig jaar na onze eerste reis naar Indonesië ontdek ik het land opnieuw met Floris. Alleen is de baby van toen inmiddels wat gegroeid, reist hij zelf enthousiast mee en ontdekt hij onderweg hoe groot het verschil kan zijn tussen goed, heel goed en uitzonderlijk.
En ik? Ik heb minstens zo hard genoten als in 2003.
