Van stad naar strand in Marokko

Praten, netwerken en leuke feestjes

De volgende ochtend ontbijten we in stijl terwijl de temperatuur per minuut lijkt te stijgen. Daarna richting Palais Namaskar voor Open House, de traditionele aftrap van PURE met workshops en kennissessies. De workshops binnen zijn een verademing; de sprekers op het buitenpodium hebben mijn diepste respect. Salamalaikum, wat een hitte.

We hoppen nog even langs El Fenn om te shoppen, maar ontdekken al snel dat door tien delen bij de huidige prijskaartjes nog steeds niet het gewenste effect heeft. Twee nullen te veel, wat ons betreft. Dan maar niks.

De dagen daarna staan vooral in het teken van PURE: heel veel afspraken, heel veel bekenden, lunches, borrels en etentjes. We zien bestaande partners, spreken nieuwe partijen en verzamelen zoals altijd weer een berg ideeën. We eten onder andere bij Pétanque Social Club, borrelen op het geweldige dakterras van The Mellah midden in de medina, verdwalen op weg naar Riad Izza en eindigen de laatste avond met een feestje in de Palmeraie.

Leuk, nuttig en gezellig. Maar na een paar dagen beurs zijn we ook wel een beetje klaar met praten.

Roadtrippen! 

Na een iets te kort nachtje werken we snel een yoghurtje naar binnen en worden we Marrakech uit geloodst. Buiten de stad stapt onze chauffeur uit, schuift Annegiene achter het stuur en begint onze roadtrip naar Fez.

Vijf uur rijden klinkt lang, maar vliegt voorbij. Eén Starbucks-stop, één bekeuring en rond 14.45 uur rijden we Fez binnen.

Waar Marrakech hip, mondain en steeds internationaler voelt, lijkt Fez veel minder bezig met wat bezoekers ervan vinden. De oude medina, Fes el-Bali, is één van de grootste autovrije stedelijke gebieden ter wereld en staat op de UNESCO-Werelderfgoedlijst. Duizenden steegjes, poorten, werkplaatsen, winkeltjes en huizen vormen samen een compleet labyrint waarin Google Maps ongeveer net zo nuttig is als een snorkel in de Sahara.

Onze auto blijft dan ook buiten de stadsmuren staan. We worden opgehaald door Riad Fès en verdwijnen lopend de medina in. Kruip-door-sluip-door, links, rechts, trapje op, steegje door. Geen idee waar we zijn, maar prachtig is het wel.

Bubbeltje bij aankomst, heel even bijkomen en dan worden we om 17.00 uur alweer opgehaald voor een kookworkshop. Eerlijk gezegd zijn we lichtelijk vermoeid en sociaal inmiddels wel een beetje uitgecheckt.

Maar vooruit. Klusje klaren....Dat blijkt dus helemaal geen klusje te zijn.

We worden ontvangen in het familiehuis van Fatima, waar ze woont met haar moeder, dochter en twee broers. Fatima is een fantastische kok en binnen de kortste keren staan we zelf hard te werken. Brood maken, naar de gemeenschappelijke oven brengen, aubergines roosteren, tomaten raspen en een hoeveelheid knoflook verwerken waarmee je heel Transsylvanië op afstand houdt.

Daarna eten we samen met Fatima en haar moeder. En juist dát is waarom Fez zo leuk is. Niet gepolijst, niet bedacht voor toeristen, maar een stad waar het dagelijks leven zich nog midden in die eeuwenoude medina afspeelt. Ambachtslieden werken in piepkleine ateliers, brood gaat naar de buurtoven en achter een ogenschijnlijk eenvoudige deur blijkt ineens een schitterend huis verborgen te liggen.

Naar The Scorpion House

We rijden in een kleine twee uur naar Moulay Idriss, een wit bergstadje dat tegen twee heuvels is gebouwd en een belangrijke religieuze plaats is in Marokko. Het ligt vlak bij de Romeinse ruïnes van Volubilis en is alleen al door de ligging een bijzondere tussenstop.

Wij komen echter voor The Scorpion House.

Eerst moeten we ons een weg banen door een nogal chaotische markt, tussen heel veel mensen en héél veel ezeltjes die bij 42 graden harder aan het werk zijn dan wij....Na enig zoeken vinden we onze host, die zonder veel omhaal bij ons in de auto springt en ons naar een parkeerplaats dirigeert. Vanaf daar gaan we te voet verder door een wirwar van steegjes naar het huis van Mike Richardson: Engelsman, chef en eigenaar van The Scorpion House.

En wow: wat een plek.

Vanaf het terras kijk je uit over Moulay Idriss en het omliggende landschap, terwijl het ene na het andere gerecht op tafel verschijnt. Alles vers, kleurrijk en ontzettend lekker.

Nu schijnt eten laten staan in Marokko ongeveer gelijk te staan aan het persoonlijk afwijzen van de gastvrijheid van je host. Maar er zijn grenzen aan wat een mens bij 42 graden kan eten, sorry Mike (Gelukkig is hij Engels, dus we vertrouwen op enig cultureel begrip..)

Naar de Atlantische kust

Na deze uitgebreide lunch banen we ons een weg terug naar de auto voor onze tocht naar La Fiermontina Ocean.

Marokko verandert onderweg compleet. Weg van de drukte van de koningssteden rijden we richting de Atlantische kust in het noorden, waar het landschap veel groener en landelijker wordt. Dit deel van Marokko voelt totaal anders dan Marrakech: minder ontwikkeld voor toerisme, ruiger en veel rustiger.

Bij La Fiermontina Ocean worden we allerhartelijkst ontvangen. De general manager probeert ons mee te krijgen naar een picknick op het strand, maar na vier uur in de auto is onze behoefte aan sociaal doen omgekeerd evenredig aan onze behoefte aan een zwembad.

En aangezien we vandaag zowaar géén bekeuring hebben gescoord, vinden we dat reden genoeg voor een kleine toast.

Lokaal ontbijten

We besluiten om de ochtend te beginnen met een kort rondje rennen maar het blijkt toch een warme, heuvelachtige 4 kilometer. Bij terugkomst spring ik zonder veel ceremonie het zwembad in en daarna moeten we alweer door. Want we gaan traditioneel ontbijten in een nabijgelegen dorp.

Kan niet zeggen dat ik sta te springen. Kwark en cappuccino waren op dit moment ook prima geweest....Zarah reist met ons mee en zeven minuten later worden we ontvangen door onze gastvrouw, die een ontbijt heeft klaargemaakt waar het hele dorp waarschijnlijk een week van kan eten. Bonensoep, gefrituurde donutachtige dingen, geitenkaas, olijven… het houdt niet op.

We krijgen een hoofddoek op en vervolgens vooral de slappe lach, maar eerlijk is eerlijk: leuk ís het wel. Onze gastvrouw heeft fantastische humor en juist dit soort ontmoetingen maken een reis bijzonder.

Daarna wacht de hammam. Een uur lang worden we gestoomd, ingezeept en van top tot teen gescrubd. We zijn weer helemaal zen!

We pakken onze spullen, werken en lunchen nog even bij de beachclub en dan is het tijd voor de volgende bestemming. De thermometer geeft inmiddels 43 graden aan.

Op naar Tamuda Bay!

In ongeveer 2,5 uur rijden we verder naar de Middellandse Zeekust. Het noorden van Marokko is weer een compleet andere wereld.

Rond Tetouan en Tamuda Bay zie je meer mediterrane invloeden: witte dorpen, bergen op de achtergrond en een kustlijn met brede stranden en opvallend helder water. Spanje ligt hier letterlijk aan de overkant en dat voel je. 

Na slechts één politiestop waarbij we een bekeuring vakkundig ontduiken, komen we aan bij de absolute klapper van de reis: Royal Mansour Tamuda Bay.

Youssef, de salesmanager, staat op ons te wachten, checkt ons in en geeft ons even tijd om te landen voordat we aan de site inspection beginnen.

Royal Mansour Tamuda Bay is het soort hotel waar werkelijk alles lijkt te kloppen. De kamers zijn enorm, het design is prachtig, overal staan fietsen waarmee je over het resort kunt bewegen en de service is precies zoals we hem graag zien: aanwezig vóórdat je iets hoeft te vragen, zonder dat het ooit te veel wordt.

Het diner is fenomenaal! We bestellen van alles om te delen en rollen rond 21.30 uur op onze fietsjes terug naar ‘huis’.

De volgende ochtend doen we rustig aan. Koffie, koffer inpakken, ontbijten en nog een paar uur achter de laptop. Om 12.15 uur worden we in de spa verwacht voor onze massage en daarna is het toch echt tijd om richting luchthaven te gaan.

Waar Marrakech de energie en glamour heeft, Fez je onderdompelt in het oude Marokko en La Fiermontina juist de rust en het landelijke noorden laat zien, is Tamuda Bay de perfecte zachte landing aan het einde.

En juist die combinatie heeft ons deze reis verrast.

Marokko is helemaal niet één bestemming. Binnen een paar uur rijden verandert het landschap, de sfeer, de architectuur en zelfs het klimaat. Van de hectiek van Marrakech naar het labyrint van Fez, via bergdorpen en de ruigere Atlantische kust naar bijna mediterraan Tamuda Bay.

En dan moeten we alleen nog naar huis.

Op de luchthaven lijkt het alsof heel Noord-Marokko hetzelfde idee heeft gehad. Rijen tot ver buiten de normale grenzen van een rij. Kinderwagens. Rolstoelen. Zuchtende mensen. Ik roep ergens “priority” en prompt verschijnt er een mannetje dat ons langs de complete mensenmassa loodst.

Onze koffers tikken inmiddels bijna de 30 kilo aan, gelukkig zijn het alleen de koffers die tijdens deze reis zwaarder zijn geworden. 

Geïnspireerd?

Heeft Evelien u geïnspireerd? Onze Marokko reisspecialisten zitten boordevol inspiratie om uw persoonlijke reis door Slovenië samen te stellen. Mail naar seraphine@talisman.nl of tamara@talisman.nl of bel naar 088-7755900.