H
et zuidelijke eiland Kyushu weet vanaf het eerste moment te verrassen. Een bestemming waar moderne steden, eeuwenoude tradities en indrukwekkende natuur samensmelten en waar elke dag nieuwe indrukken ontstaan.
In dit blog neemt Ronda u mee met haar reis die ze onlangs maakte en deelt zij haar persoonlijke ervaringen: van bijzondere ontmoetingen en lokale gerechten tot sfeervolle hotels en onverwachte momenten onderweg. Een inspirerend kijkje in een deel van Japan dat misschien minder bekend is, maar des te meer indruk maakt.
Op Schiphol verliep alles soepel bij de incheck en de douane. We vertrokken uiteindelijk een half uur later dan gepland met KLM naar Osaka.
Ik was benieuwd naar de Japanse culinaire uitdagingen. Tijdens mijn vorige reis, samen met Barbara, kreeg ik bij het ontbijt natto voorgeschoteld. Deze Japanse lekkernij van gefermenteerde bonen vormde, samen met een nog levende garnaal en een rauw ei, een flinke uitdaging.
Goed om te weten is dat je vooraf online al een formulier kunt invullen om Japan binnen te komen. Dit vervangt het invullen van de papieren formulieren in het vliegtuig.
De volgende dag kom ik aan in Osaka en stap ik over op een binnenlandse vlucht naar Fukuoka. We vliegen met Peach… in opvallend fuchsiaroze. De stoelen zijn voor lange Nederlanders wat aan de krappe kant, maar gelukkig duurt de vlucht nog geen anderhalf uur.
Op de luchthaven van Osaka en ook in Tokyo zijn er twee rijen: één voor reizigers met een digitale registratie en één voor de ‘papiertjes’. Tijdens mijn reis waren deze rijen ongeveer even lang, maar dat is natuurlijk een momentopname.
Vanaf de luchthaven is het slechts een kwartier rijden naar het Grand Hyatt Fukuoka, waar de eerste hotelinspectie op het programma staat.
Na de inspectie lopen we naar een restaurant waar we hotpot eten. Het is heerlijk om even door de stad te wandelen: er hangt een fijne sfeer, met veel jeugd en gezelligheid op straat. Onderweg komen we langs de Kushida Shrine, de oudste shrine van de stad. Op het terrein staat een indrukwekkende yamakasa van maar liefst 13 meter hoog. Deze praalstukken worden gemaakt door groepen uit de stad. Tijdens een zomerfestival nemen zeven teams het tegen elkaar op, en het winnende praalstuk krijgt hier een plek voor een heel jaar. We komen ook langs prachtige pruimenbloesem, die nu volop in bloei staat.
Het restaurant, Hanamidori, bevindt zich op de eerste verdieping en is stijlvol ingericht met licht hout en kleine, intieme eetkamers. Wij zijn met vijf personen en krijgen een eigen kamer met een tafel waarop een elektrische kookplaat staat, met daarop een schaal kippenbouillon met stukken kip.
Hanamidori is vernoemd naar de kippenboerderij die bekendstaat om de beste kip van Kyushu. Ze zijn hier trots op het ‘van boerderij naar tafel’-concept. Verser kan bijna niet.
We beginnen met twee amusehapjes van kip, elk op een andere manier bereid: boven houtskool gegrild, als een soort spek en gemarineerd in yuzu. Daarna volgt een heel ritueel. Eerst drinken we een kopje bouillon zoals deze oorspronkelijk is. Vervolgens krijgen we een schaaltje met een stuk kip. Daarna worden andere delen van de kip, zoals lever en dijen, aan de bouillon toegevoegd. Wanneer dit gekookt is, krijgen we opnieuw een kopje bouillon, met een diepere smaak dan de eerste.
Daarna volgen de volgende stappen: kipgehaktballetjes worden ter plekke gevormd en in de bouillon gelegd, gevolgd door groenten zoals verschillende koolsoorten, enoki-paddenstoelen, wortel en bosui. De bouillon wordt steeds voller van smaak. We krijgen een schaaltje met groenten en kipgehaktballetjes, echt heerlijk! Tot slot wordt rijst toegevoegd aan de overgebleven bouillon, samen met een paar rauwe eieren, wat resulteert in een soort hartige rijstpudding. Ook verrassend lekker.
Voldaan lopen we terug naar het hotel via een gezellige straat, waar je, hoe bijzonder, je mannelijke gezelschapsheer voor de avond kunt uitkiezen vanaf een foto. Ook komen we langs de waterkant, waar kleine eettentjes druk bezocht worden en iedereen zichtbaar geniet.
Yanagawa: het Venetië van Japan
Het ontbijt bij het Grand Hyatt is prima geregeld: voor ieder wat wils en dus een goede start van de dag.
We gaan op weg naar Yanagawa, een historisch stadje op circa anderhalf uur rijden vanuit Fukuoka. Het wordt ook wel het “Venetië van Japan” genoemd, vanwege de honderden kilometers aan grachten en waterwegen. Het regent pijpenstelen, maar dat houdt ons niet tegen. Met poncho’s en paraplu’s stappen we aan boord van een traditionele donkobune voor een tocht door de grachten, met onze bootsman Masa achterop.
Masa heeft in Italië opera leren zingen en treedt regelmatig op in Tokyo, om daarna weer terug te keren naar zijn werk als gids. Elke bootsman zingt, maar de één is daar beter in dan de ander. Wij hebben geluk: Masa zingt prachtig. Na een paar Japanse liedjes laat hij ook nog wat Italiaans horen.
Naast de grachten staat Yanagawa bekend om seiro-mushi, gestoomde paling. De lunch staat al voor ons klaar en is, zoals we inmiddels gewend zijn, prachtig gepresenteerd met kleine bakjes en schaaltjes, en een mooi doosje met paling. Het smaakt heerlijk.
Daarna rijden we door naar Yame, wereldwijd bekend om zijn hoogwaardige groene thee (waaronder het populaire matcha) en om zijn traditionele ambachten. Het stadje heeft charmante witgepleisterde huizen, met daartussen uitgestrekte theeplantages. Om de blaadjes en de grond in de winter tegen bevriezing te beschermen, staan er ventilatoren op hoge palen in de velden.
In een winkeltje waar alles in het teken staat van matcha, krijgen we met uitzicht op de theeplantages een kopje matcha aangeboden. De smaak is vrij bitter, maar in combinatie met een zoet bonenkoekje goed in balans.
Vervolgens bezoeken we een traditioneel ambacht: papier maken. We gaan zelf aan de slag met scheppen, schudden en het decoreren met gedroogde bloemetjes. Erg leuk om te doen. Na een korte wachttijd mogen we onze vier zelfgemaakte kaarten ophalen. Ik ben er heel blij mee.
Een dag vol contrasten in Fukuoka
En ja hoor, het is gelukt: we mogen een kijkje nemen bij het Ritz-Carlton Fukuoka. Dit hotel is echt next level. Alles is even smaakvol en tot in detail verzorgd, met subtiele verwijzingen naar Kyushu. Kunst van lokale kunstenaars, keramiek uit Arita als servies, alles klopt. Een absoluut topadres voor onze Talisman reizigers!
We hebben nog een uurtje te overbruggen en duiken een Japanse supermarkt in, een behoorlijk chique exemplaar. Echt leuk om te zien, en precies mijn ding, dus mijn mandje is al snel gevuld. De meloen vermomd als paasei van €117 laat ik toch maar liggen.
’s Avonds staat de sushi-trein op het programma, wat een belevenis! Met een miniatuurversie van de Japanse Shinkansen hogesnelheidstrein worden de gerechten naar onze tafel gebracht. Bestellen gaat via een iPad, waarna de schoteltjes met verrassend goede sushi langs komen rijden. We proeven van alles, maar onze favoriet blijft toch de nigiri met zalm en tonijn.
De sushi chef komt nog even langs aan tafel, compleet met mes, voor een foto. Hij vertelt dat hij eigenaar is van Miffyhouse, een online Nijntje-winkel. Zijn ouders zijn ooit speciaal naar Nederland gereisd om Dick Bruna persoonlijk hun excuses aan te bieden, omdat ze zonder toestemming Nijntje-producten verkochten. Ze kregen uiteindelijk toestemming om door te gaan en uit te breiden.
Wanneer we klaar zijn met eten, worden de bordjes geteld en is het tijd om af te rekenen.
Beroemde Japanse ramen eten achter een bamboe rolgordijntje
We komen vroeg aan bij Dazaifu Tenmangu en dat is maar goed ook, want als we later teruglopen is het er al mega druk.
Dazaifu is een shrine, een Shinto-heiligdom gewijd aan Sugawara Michizane, een belangrijke geleerde. Daarom zijn Tenmangu-heiligdommen populair onder studenten en wetenschappers. De grootste kans op geluk krijg je door het grote bronzen standbeeld van de stier te aaien. Het is het einde van het semester, dus er zijn nu ontzettend veel studenten die dat komen doen.
Het complex is prachtig, mede door de pruimenbloesem die nu begint te bloeien. Echt heel mooi (en het ruikt ook heerlijk!). Er worden weer honderden foto’s van ons gemaakt, en wij maken er natuurlijk ook één van hen.
Op de terugweg kopen we een lokale specialiteit: umegae-mochi. Dit is een warm rijstkoekje gevuld met zoete rode bonenpasta (azuki), krokant van buiten en zacht van binnen, vaak gestempeld met een pruimenbloesem. Langs de straat zitten allerlei winkeltjes met souvenirs en Japanse producten. De Nijntje-winkel blijkt een echte hit en wordt druk bezocht door Japanners.
Arita is de volgende stop, waar we de werkplaats Kouraku Kiln bezoeken. Dit is een traditionele Japanse porseleinfabriek met een geschiedenis van meer dan 150 jaar. De werkplaats is enorm groot en we krijgen uitleg over het hele proces. Ze werken samen met ontwerpers die nieuwe designs ontwikkelen, waardoor hun porselein geliefd is bij veel Japanse restaurants. Waar een restaurant vroeger 25 schaaltjes per persoon gebruikte, is dat nu teruggebracht naar acht. Dat verschil merken ze: in hun hoogtijdagen werkten hier 250 mensen, nu nog zo’n 25.
In 1639 sloot Japan zich volledig af voor de buitenwereld. Alleen de Nederlanders mochten nog handel drijven, vanuit Deshima, een klein eiland voor de kust van Kyushu. Aan die geschiedenis wordt hier nog veel aandacht besteed. Ook deze porseleinfabriek heeft daar zijn eigen verhalen bij en zelfs een connectie met de Mondriaan Stichting in Nederland.
We zijn wat laat voor ons bezoek aan het kasteel van Kumamoto. Vanaf Arita is het nog zo’n 2,5 uur rijden. De route ernaartoe is prachtig, met bergen, veel groen en bossen van cipressen en bamboe.
Bij het kasteel gaat er een gids met ons mee, maar die is lastig te volgen. In 2016 werd het complex zwaar beschadigd door een aardbeving. Grote delen van de muren en bijgebouwen stortten in. Alle stenen en onderdelen zijn genummerd en worden stuk voor stuk herplaatst. In 2052 moet het hele complex weer volledig hersteld zijn. We klimmen vijf verdiepingen omhoog en hebben een mooi uitzicht op Mount Aso.
Bij het Japanse toilet valt weer op hoeveel knopjes er zijn: van watergeluid om andere geluiden te maskeren tot verschillende sproeiers en een verwarmde bril. Vandaag zag ik zelfs een extra rij knoppen met uitleg in verschillende talen.
We overnachten in Hotel OMO5 van Hoshino, een vernieuwend concept dat erg leuk is. Het hotel doet denken aan CitizenM: modern, compact en slim ingericht. We nemen ook nog een kijkje in het Nikko Hotel, dat iets klassieker en minder eigentijds aanvoelt.
De rest van de avond is fantastisch en ronduit hilarisch. Gisteren was al bijzonder met die operazanger in een boot in de regen, maar de ervaring van vandaag doet daar nog een schepje bovenop.
Kyushu staat onder Japanners bekend om zijn uitstekende ramen (noedelsoep). Restaurant Ichiran is beroemd om zijn tonkatsu ramen. Je komt binnen en bestelt via een touchscreen. Daarna ga je in de rij staan en vul je een formulier in met je persoonlijke voorkeuren voor de soep.
Op een scherm zie je drie rijen met individuele zitplekken. Als je aan de beurt bent, ga je in je eigen ‘hokje’ zitten, met een bamboe rolgordijntje voor je. Dat gaat open om je formulier aan te nemen en weer dicht totdat je eten wordt geserveerd. Communiceren doe je via houten plankjes met korte boodschappen. Ik geniet heerlijk in mijn eentje van de ramen, echt een bijzondere ervaring.
Daarna verzamelen we weer buiten als iedereen klaar is. Leuk detail: de soepkom komt uit de porseleinfabriek die we eerder die dag bezochten. Op de bodem staat een Japanse boodschap, die je alleen ziet als je je kom helemaal leeg eet. Mijn boodschap was: deze afdaling is de grootste vreugde. Nou, dat belooft wat!
Daarna gaan we door naar een yakitori-restaurant, waar we verschillende kipspiesjes proeven: dij, heup en huid. Lekker!
Terug in het hotel, de dag is nog niet voorbij, treedt er een drumgroep op. Super leuk om te zien hoe zij zelf zo genieten van hun muziek en dans. We maken foto’s, slaan op de grote trom en sluiten af met een glas sake (gefermenteerde rijstwijn), geserveerd met geroosterd groene thee-ijs, miso en zoete aardappel. Daarna nog een kleine sake-proeverij… en dan eindelijk naar bed.
Accommodaties uit deze blog